Siguria e bartëseve te funkcioneve shtetërore në Kosovë,nuk është previljegj,por domodoshmëri shtetërore.

Prof.dr.Muhamet Racaj

Në diskursin publik të ditëve të fundit, çështja e sigurimit të liderëve shtetërorë në Republikën e Kosovës është shëndërruar në temë debati, shpeshherë e ngarkuar me interpretime politike dhe emocionale. Megjithatë, nga këndvështrimi profesional i sigurisë, kjo çështje duhet të trajtohet në mënyrë krejtësisht të depolitizuar dhe të bazuar në analiza të mirëfillta të rrezikut.
Si profesionist i fushës së sigurisë me përvojë ushtarake, vlerësoj se sigurimi i bartësve të funksioneve më të larta shtetërore nuk është çështje zgjedhjeje personale, por detyrim institucional. Në këtë kontekst, Kryetari i Kuvendit, Presidenti i Republikës dhe Kryeministri nuk përfaqësojnë vetëm individë, por institucione të vetë shtetit. Çdo cenim i sigurisë së tyre përbën njëkohësisht cenim të stabilitetit institucional dhe të rendit kushtetues.
Prandaj, institucionet përgjegjëse të sigurisë kanë për obligim të sigurojnë mbrojtje të vazhdueshme 24 orëshe, duke aplikuar masa të kombinuara – statike dhe dinamike. Këto masa përfshijnë përdorimin e automjeteve të blinduara, organizimin e eskortave profesionale dhe zbatimin rigoroz të protokolleve të standardizuara ndërkombëtare. Në këtë proces, vendimmarrja nuk i takon individit që sigurohet, por strukturave profesionale të sigurisë që operojnë mbi bazën e vlerësimeve konkrete të kërcënimeve.
Historia ofron mësime të qarta për pasojat e mosrespektimit të këtyre standardeve. Rasti i atentatit ndaj Kiro Gligorov është ilustrim i drejtpërdrejtë se si devijimi nga protokollet e sigurisë mund të ketë pasoja të rënda për jetën e liderëve shtetërorë dhe për stabilitetin e shtetit. Ky precedent duhet të shërbejë si kujtesë se siguria nuk është hapësirë për kompromis apo improvizim.
Në kontekstin aktual gjeopolitik, të karakterizuar nga tensione të vazhdueshme në rajon dhe ndikime të jashtme, rreziqet ndaj liderëve shtetërorë të Kosovës nuk mund të përjashtohen. Këto rreziqe nuk janë vetëm të natyrës klasike, por gjithnjë e më shumë marrin formën e kërcënimeve hibride – duke përfshirë operacione të inteligjencës, tentativa për destabilizim politik dhe në raste ekstreme edhe sulme të drejtpërdrejta.
Megjithatë, ajo që duhet theksuar qartë është se çështja e rrezikut nuk duhet të instrumentalizohet për qëllime politike. Vlerësimi i kërcënimeve është përgjegjësi ekskluzive e institucioneve profesionale të sigurisë, të cilat posedojnë kapacitetet analitike dhe operative për të përcaktuar nivelin real të rrezikut. Nëse këto institucione konstatojnë se ekziston një rrezik i shtuar, atëherë përdorimi i mjeteve të avancuara të mbrojtjes, përfshirë automjetet e blinduara, është jo vetëm i arsyeshëm, por i domosdoshëm.
Në përfundim, duhet kuptuar se siguria e liderëve shtetërorë nuk është luks, privilegj apo çështje imazhi. Ajo është një komponent thelbësor i funksionimit normal të shtetit dhe i ruajtjes së stabilitetit institucional. Çdo vendim në këtë drejtim duhet të mbështetet në standarde profesionale dhe ndërkombëtare, duke vendosur mbi çdo interes tjetër sigurinë dhe vazhdimësinë e shtetit.