Kosova mes rreziqeve të jashtme dhe përçarjeve të brendshme

Shkruan: Halit Krasniqi
Në një kohë kur mjedisi i sigurisë në rajon mbetet i brishtë, paralajmërimet për praninë e shtuar ushtarake të Serbisë pranë kufirit me Kosovën nuk mund të injorohen. Këto zhvillime, të artikuluara shpesh nga kryeministri Kurti, krijojnë një ndjenjë legjitime shqetësimi dhe kërkojnë përgjigje të matur, të koordinuar dhe mbi të gjitha të unifikuar në planin e brendshëm.

Por pikërisht këtu qëndron paradoksi: përballë një rreziku potencial nga jashtë, diskursi politik dhe zhvillimet e brendshme shpesh karakterizohen nga tensione, përçarje dhe mungesë kohezioni. Në vend të konsolidimit të një fronti të përbashkët politik e kombëtar, vërehen përplasje me faktorë të rëndësishëm shqiptarë në rajon—nga Lugina e Preshevës deri në RMV, duke dobësuar kështu peshën kolektive të shqiptarëve në një hapësirë ku uniteti ka qenë historikisht faktor mbijetese.

Raportet me Shqipërinë, që do të duhej të ishin boshti kryesor i koordinimit strategjik, kanë kaluar periudha të ftohjes dhe stagnimi. Në një kohë kur bashkëpunimi ndërshqiptar është më i nevojshëm se kurrë, mungesa e një sinkronizimi të qëndrueshëm politik dhe diplomatik krijon boshllëqe që mund të shfrytëzohen nga aktorë të tjerë rajonalë.

Edhe më shqetësues është perceptimi i përçarjeve në diasporë—një nga asetet më të çmuara të kombit shqiptar. Diaspora nuk është vetëm burim ekonomik, por edhe faktor ndikimi politik dhe diplomatik. Çdo polarizim i saj dobëson një mekanizëm që historikisht ka qenë jetik për çështjen e Kosovës.

Në këtë kontekst, marrëdhëniet me aleatët ndërkombëtarë marrin një rëndësi të veçantë. Kosova nuk mund të përballojë lëkundjen e raporteve me partnerët që kanë qenë vendimtarë në proceset e çlirimit dhe shtetndërtimit. Në një botë gjithnjë e më të paqëndrueshme, ku aleancat po riformësohen dhe interesat gjeopolitike po përplasen, qartësia strategjike dhe besueshmëria ndërkombëtare janë thelbësore.

Prandaj, pyetja që shtrohet nuk është thjesht se cilat janë rreziqet që vijnë nga jashtë, por nëse Kosova po arrin t’i përballojë ato me kohezion të mjaftueshëm të brendshëm dhe me një vizion të qartë shtetëror. Historia ka treguar se sfidat e mëdha nuk tejkalohen vetëm me paralajmërime, por me pragmatizem në unitet, maturi dhe ndërtim të qëndrueshëm të aleancave.

Në fund, çështja nuk është vetëm siguria e sotme, por drejtimi i së ardhmes. Dhe kjo e ardhme do të varet jo vetëm nga ajo që bëjnë të tjerët ndaj Kosovës, por edhe nga mënyra se si Kosova zgjedh të sillet me vetveten dhe me partnerët e saj.